आई वडील आले माझ्या वाट्याला

आई वडील आले माझ्या वाट्याला 

बंगला गाडी गेली वाटणीत मोठ्याला 

घराजवळची बाग मिळाली धाकट्याला 

सुपीक शेतीची जागा दिली छोट्याला 

किती माझे भाग्य आई वडील आले माझ्या वाट्याला

पंच जमले होते आम्ही वाटणी करताना 

आगीत तेल घालत होते आम्ही भांडताना 

आम्ही उत्सुक होतो हिस्सा मागताना 

त्यांना आनंद होत होता घर दुभंगलेलं  बघताना 

सगळ्यात धन संपत्ती हवी होती मोठ्याला 

किती माझे भाग्य आई वडील आले माझ्या वाट्याला

संपत्ती नावावर करण्याची प्रत्येकाला झाली होती घाई 

आम्हाला कोण सांभाळेल या आशेनं बघत होते बाबा आई 

आई बाबा माझ्याकडे चला म्हणायला पुढे कोणच सरकला नाही 

मला कळतच नव्हतं माझ्या वाट्याला येईल का काही 

दाग दागिने आईचे दिले पंचांनी धाकट्याला 

किती माझे भाग्य आई वडील आले माझ्या वाट्याला

सगळे खुश झाले बनून करोडपती 

फक्त आई वडील हीच आपली मोठी संपत्ती 

आई वडिलांच्या आशीर्वादाने मला मिळाली सुखशांती 

शेवटी आई वडिलांचा आशीर्वाद येईल कमी अंती 

किती नशीबवान मी काहीच नाही माझ्या साठ्याला 

किती माझे भाग्य आई वडील आले माझ्या वाट्याला

आयुष्य तेच आहे

आयुष्य तेच आहे

आयुष्य तेच आहे, स्वप्न खोटेच आहे

भानावर येताच, वास्तवाचे चटकेच आहे

आयुष्य तेच आहे, मधुर गाणेच आहे

निसर्ग छेडी संगीत, लयबध्द होणेच आहे

आयुष्य तेच आहे, माणसांचे मळेच आहेत

एखादं दुसरा सजीव, बाकी निर्जीव पुतळेच आहे

आयुष्य तेच आहे, सांगतात सारेच आहे

एक सारखं वाटत नाही, आयुष्य कुठेच आहे

आयुष्य तेच आहे, अधांतरी वाटेच आहे

मृत्यूच एक सत्य, बाकी खोटेच आहे

आयुष्य तेच आहे, सौंदर्यावर भाळलेल आहे

मी मागितला चंद्र, हात पोळलेलेच आहे

आयुष्य तेच आहे, वेडे म्हणणारे खुळेच आहेत

शहाण्यांची ओळख, वेडयांमुळेच आहे

आयुष्य तेच आहे, प्रश्न वाकडेच आहे

मनाला जे पटतं, मेंदूसाठी कोडेच आहे

आयुष्याच्या व्याख्या करताना आपण ज्या प्रमाणे विचार करतो तसं ते आपल्याला दिसतं आणि तसच ते आपल्या बाबतीत असतं नाही का?

मोठं मन

मोठं मन 

पूर्वीचा काळ बाबा खरंच होता चांगला,

साधं घर साधी माणसं, कुठे होता बंगला?

घरं जरी साधेच पण, माणसं होती मायाळू,

साधी राहणी चटणी भाकरी, देवभोळी अन श्रद्धाळू 

सख्खे काय चुलत काय, सगळेच आपले वाटायचे,

सुख असो दुःख असो, आपुलकीने भेटायचे. 

पाहुणा दारात दिसला कि खूप आनंद व्हायचा हो,

हसून खेळून गप्पा मारून, शीण निघून जायचा हो. 

श्रीमंती जरी नसली तरी,एकटं कधी वाटलं नाही,

खिसे फाटके असले तरीही, कोणाचं काम थांबल नाही. 

उसनं पासन करायचे पण, पोटभर खाऊ घालायचे,

पैसे आडके नव्हते तरीही, मन मोकळं बोलायचे. 

लपाछपी पळापळी, बिन पैश्याचे खेळ हो,

कुणीच कुठे बिझी नव्हते, होता वेळच वेळ हो. 

चिरेबंदी वडे सुद्धा, खळखळून हसायचे,

निवांत गप्पा मारीत माणसं ओसरीवर दिसायचे. 

सुख शांती समाधान ते, आता कुठे दिसत का?

पॉश पॉश घरांमध्ये तशी मैफिल सजते का?

नाते गोते घट्ट होते, किंमत होती माणसाला,

प्रेमामुळे चव होती, अंगणातल्या फणसाला. 

तुम्हीच सांगा नात्यांमध्ये, राहिला आहे का राम ?

मुलीकडे आईचा असतो का मुक्काम?

सख्खे भाऊ, सख्ख्या बहिणी, कुणीच कुणाला बोलत नाही,

मृदूंगाच्या तालावरती गाव आता डोलत नाही. 

प्रेम, माया, आपुलकी हे शब्द आम्हाला गावतील का?

बैठकीतल्या सतरंजीवर, पुन्हा पाहुणे मावतील का?

“नकोय शिवराय नोटेवर” marathi Poem

छत्रपती शिवाजी महाराज यांचा फोटो भारतातील काही लोकांना १००० व २००० च्या नोटेवर हवेत

     पण एक कवी कवितेतून काय म्हणतो ते पहा……..

“नकोय शिवराय नोटेवर”

नकोय शिवराय नोटेवर

विकला जाईल तो वाटेवर..

आहेत समाजात काही दरिंदे

नाहीत ते कुठलेच परिंदे..

घेऊन जातील शिवराय दारुच्या अड्यावर

लावतील त्यालाही सट्यावर…

म्हणतील शिवराय घ्या अन् दारु द्या..

होतील ते पिऊन तराट

माजवतील कल्लोळ घरात..

नाचणारींवर जाईल पैसा उधळला

नाचता-नाचता तोही जाईल तुडवला..

फोफावला आहे भ्रष्टाचार

नाही उरला शिष्टाचार…

भाटाच्या ताटी जाईल सोपवला

गणींकांच्या हाती जाईल शिवराय सोपवला…

खाटीकांच्या दुकानात जातील घेऊन त्याला

मंदिरात येतील देवासमोर ठेवून त्याला..

नाही विकणा-यांमधला तो, नाही मांडायचा आम्हाला त्याचा शो..

राहुद्या तुमचे गांधीच नोटेवर

शिवराय आमचे शोभतात ह्यदयाच्या सिंहासनावर…

वाट पाहणारं दार

वाट पाहणारं दार 

प्रत्येक घराला एक वाट पाहणार दार असतं 

खरंच सांगतो त्या दारच नाव आई असतं 

उबदार विसाव्याचं ते एकमेव स्थान असत 

प्रत्येक घराला एक वाट पाहणार दार असतं 

वाट पाहणाऱ्या या दाराला आस्थेचं महिरपी तोरण असतं 

घराच्या आदरातिथ्याचं ते एक परिमाण असतं 

नीतिमत्तेच्या उंबरठ्याआड मर्यादेचं त्याला भान असतं 

प्रत्येक घराला एक वाट पाहणार दार असतं 

दारिद्याच्या दशावतारात हे दार कधीच मोडत नसत 

कोत्या विचारांच्या वाळवीने ते कधी मोडत नसत 

ऐश्वर्याच्या उन्मादात ते कधी फुगत नसत 

प्रत्येक घराला एक वाट पाहणार दार असतं 

सुना नातवंडांच्या आगमनाला ते तुकडा पाणी घेऊन सज्ज असतं 

लेकीची पाठवणी करताना अश्रूंना वाट काढून देत 

व्यसनात अडखळणाऱ्या पावलांना ते जरबेनं ताळ्यावर आणत 

प्रत्येक घराला एक वाट पाहणार दार असतं 

मित्रांनो उभ्या आयुष्यात फक्त एक गोष्ट जपा 

उपहासाची करवत या दारावर कधी चालवू नका 

मानापमानाचे छिन्नी हातोडे या दारावर कधी मारू नका 

स्वार्थी अपेक्षांचे खिळे या दारावर कधी ठोकू नका 

घराचं रक्षण करणाऱ्या या दाराला कधीच मोडकळीला आणू नका 

तुझे सुरज कहू या चंदा

rq>s lqjt dgWaw ;k pank] rq>s nhi dgWaw ;k rkjk

esjk uke djsxk jks’ku tx esa esjk jkt nqykjk

eSa dc ls rjl jgk Fkk] esjs vkWaxu es dksbZ [ksys

uUgh lh gWalh ds cnys] esjh lkjh nqfu;k y sys

rsjs lax >qy jgk gS esjh ckgksa es tx lkjk

vkt maxyh Fkke dj rsjh] rq>s eSa pyuk fl[kykÅWa

dy gkFk idMuk esjk tc eSa cw<k gks tkÅWa

rw feyk rks eSus ik;k] thus dk u;k lgkjk

esjs ckn Hkh bl nqfu;k esa] ftank esjk uke jgsxk

tks Hkh rq> dks ns[ksxk] rq>s esjk yky dgsxk

rsjs :Ik es fey tk,xk] eq> dks thou nksckjk

हे गाणे ऐकले किंवा वाचले तरी आपल्याला आपल्या आई वडिलांनी कसे आणि काय उमेदीने वाढवले असावे हे कळते पण असे असताना सुद्धा आज अनेक ठिकाणी याच्या विपरीत परिस्थिती पाहायला मिळते आपण ज्यांच्या म्हातारपणात आधार बनाव एवढीच अपेक्षा असणाऱ्या पालकांचं तेवढंही स्वप्न आपण पूर्ण करण्याच्या पात्रतेचे आपण नाही का ? 

ccc course ek desh ek course